Ocak ayı, pek sevmem

Bugün 23 Ocak.

Hayatıma yön veren, karakterimde izlerini taşıdığım iki insanın ölüm yıldönümü.
Altı yıl önce Reşat Amca’yı, dört yıl önce ise sevgili Özkan Dayımı kaybettik.

Biriyle kan bağım vardı, diğeriyle yoktu; ama ikisi de bana hep çok yakındı, hep hayatımın içindeydi.

Kendimi bildim bileli kışları Özkan Dayımların Kadıköy’de, Leda Mobilya’nın en üst katındaki evine gidişlerimiz…
Yaz aylarında İzmir Fuarı, gündüzleri deniz, akşamları fuar…

Çocukluğumun neredeyse tüm yazlarını onlarla geçirdim.
Kavgasız, gürültüsüz; ama kurallı bir hayat. Şımarmadan, Özkan Dayımın çizdiği sınırlar içinde yaşanmış çok güzel anılar…

Zaten şımarık bir çocuk değildim.
Sabah saat 10’da kapıda olurduk, geç kalınmazdı.
“Akşamüstü dörtte denizden çıkıyoruz, fuara gidilecek” denirdi; hop, hemen toparlanılır, arabaya binilirdi.
Dayım dakikayı severdi, geç kalmayı hiç sevmezdi.

Bugün kendimde en tatlı bulduğum bazı yönlerimi de ondan aldım.
Dışarıda yemek yememek mesela… Hâlâ seçiciyim.
Yenecekse pilav falan, o da temkinli.
Ailede bunu yapan bir tek dayımdı. Rahmetli annem ve Günay Yengem benim bu hâllerimi görünce gülümserlerdi.
Dayım da keyiflenirdi tabii.
Nur içinde uyusunlar.

Bir de Reşat Amca…
Beni kendi kızı gibi seven, bana güçlü olmayı öğreten, hayatta belki de hiç yaşayamayacağım şeyleri yaşatan insan.
Nikâh şahidim olması bir yana, hâlâ hatırladıkça boğazımı düğümleyen bir anı var.

Meltem iki yaşındaydı ve çok hastaydı.
Onlar New York’taydı; elçilik görevindeydiler.
Telefon açtım, Gaye Teyze ile konuşacaktım ama telefonu Reşat Amca açtı.
“Meltem çok hasta, Amerika’da bir klinik buldum, gelmek istiyorum” dedim.
Normalde kimseye böyle şeyler söylenmezdi.
Ama Reşat Amca hiç duraksamadı:
“Hala ne bekliyorsunuz, atla uçağa gel,” dedi ve telefonu kapattı.

O an verdiği güveni, sahiplenmeyi anlatmam mümkün değil.

Belki de bu iki insanla, babamla paylaştıklarımdan daha fazlasını paylaştım.
Babam bizi denize pek götürmezdi; götürdüğünde de çoğu zaman kavga gürültü olur, sonuç mutsuzlukla biterdi.

Ama bu iki insan…
Ve onların eşleri; rahmetli Günay Yengem ve Gaye Teyzem…
Bize hep güzel anılar biriktirdiler.
İyi günde, kötü günde hep yanımızda oldular.

Ne mutlu bana ki hayatıma girmişler.
Bugün bana kalan bir Gaye Teyzem var.
Onu çok seviyorum.

Hepsi nur içinde uyusun 🤍